Posts tonen met het label pigmentdeeltjes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label pigmentdeeltjes. Alle posts tonen

zaterdag 2 februari 2019

Basis | De basis bij schilderen wordt gevormd door bindmiddel en pigment

Tekenen en schilderen | Basis


De basis bij schilderen wordt gevormd door bindmiddel en pigment


Bindmiddel, het houvast van verf

In de schilderkunst vormt de basis het fundament van elk kunstwerk. De term "basis" verwijst naar het mengsel van een bindmiddel en pigment, dat samen de verf vormt die op een oppervlak wordt aangebracht. Dit werken met een basis is een doorslaggevend concept in de wereld van de schilderkunst. Het vormt in feite de kern van het tot stand komen van een kunstwerk. Zonder de juiste combinatie van bindmiddel en pigment zou verf niet goed aan het oppervlak hechten, geen kleur hebben en de kunstenaar niet de gewenste textuur en consistentie bieden.  

Het bindmiddel in verf is het materiaal dat de pigmentdeeltjes bij elkaar houdt en zorgt voor hechting aan de drager (De drager is het oppervlak waarop geschilderd wordt). Bindmiddelen kunnen variëren van natuurlijke stoffen tot synthetische materialen. De keuze van het bindmiddel bepaalt voor het grootste deel de eigenschappen van de verf. Enkele veelgebruikte bindmiddelen in de beeldende kunst zijn olie, acrylpolymeren, gom en ei. Elk bindmiddel geeft specifieke eigenschappen aan de verf. Denk bij die eigenschappen aan  zoals droogtijd, glans, transparantie en duurzaamheid.

Bij olieverf bijvoorbeeld wordt lijnolie vaak gebruikt als het bindmiddel. Lijnolie droogt vrij langzaam, wat de kunstenaar meer tijd geeft om kleuren te mengen en rustig te werken met verschillende lagen. Aan de andere kant heeft acrylverf, dat acrylpolymeer als bindmiddel gebruikt, de eigenschap zeer snel te drogen, waardoor het geschikt is voor kunstenaars die sneller willen werken en gelaagde technieken willen gebruiken. Bij plein air schilderen in de zon kan de droogsnelheid wel eens te groot worden waardoor werken met acryl knap lastig wordt. 

Het bindmiddel zorgt er ook voor dat de verf een bepaalde consistentie krijgt, waardoor het op een gecontroleerde manier kan worden aangebracht. De viskeuze aard van sommige bindmiddelen, zoals harsen, kan zorgen voor een dikke, impasto-achtige textuur, terwijl dunne bindmiddelen, zoals watergedragen polymeren, een soepelere verf opleveren die zich gelijkmatig over het oppervlak verspreidt.

Pigment, de kleur van de kunst

Pigment is het tweede essentiële onderdeel van de basis in schilderen. Pigmenten zijn fijne poeders die verantwoordelijk zijn voor de kleur van de verf. Ze worden gewonnen uit natuurlijke bronnen zoals mineralen, planten of zelfs dieren, maar tegenwoordig zijn veel pigmenten synthetisch, wat zorgt voor meer consistentie en duurzaamheid. Sommige natuurlijke pigmenten verkleuren erg snel. 

De kwaliteit van het pigment heeft een directe invloed op de intensiteit en helderheid van de kleuren in een schilderij. Hogere concentraties pigment zorgen voor verzadigde, levendige kleuren, terwijl lagere concentraties meer transparantie en subtiele tinten kunnen opleveren. Kunstenaars spelen vaak met de verhouding van pigment tot bindmiddel om bepaalde effecten te creëren, zoals het creëren van doorzichtige lagen of het accentueren van felle, ondoorzichtige kleurblokken.

Pigmenten hebben ook invloed op hoe de verf zich gedraagt in verschillende lichtomstandigheden. Sommige pigmenten zijn lichtgevoelig en kunnen na verloop van tijd vervagen, terwijl andere een uitstekende lichtechtheid hebben en hun kleurintensiteit behouden, zelfs na jaren van blootstelling aan licht.

De combinatie van bindmiddel en pigment

De combinatie van bindmiddel en pigment is een centraal onderdeel om verf te creëren die zowel werkbaar is als esthetisch bevredigend. Dit mengsel bepaalt hoe de verf zich gedraagt tijdens het schilderproces en hoe het er uiteindelijk uitziet op de drager. Het bindmiddel zorgt ervoor dat het pigment aan het oppervlak hecht, terwijl het pigment de verf zijn kleur en dekking geeft.

Verschillende verftypes, zoals olieverf, acrylverf, tempera en aquarel, hebben elk hun eigen unieke combinatie van bindmiddel en pigment. Olieverf, bijvoorbeeld, gebruikt olie als bindmiddel, wat zorgt voor een rijke, glanzende afwerking en diepe kleuren. Aquarelverf daarentegen gebruikt Arabische gom als bindmiddel, wat resulteert in transparante kleuren en een lichte, delicate uitstraling.

Het mengen van bindmiddel en pigment is een proces dat de kunstenaar veel controle biedt over het uiteindelijke effect van zijn schilderij. Door te experimenteren met de verhoudingen en typen van bindmiddel en pigment, kan een kunstenaar een groot aantal visuele effecten creëren, van subtiele kleurovergangen tot uitdrukken van je emoties tot lekker stevig textuurrijke penseelstreken.

Samenvattend


De basis van schilderkunst, bestaande uit de combinatie van een bindmiddel en pigment, is de fundering waarop elk schilderij is gebouwd. Het bindmiddel zorgt voor de hechting en structuur van de verf, terwijl het pigment de kleur en visuele kracht levert. Samen vormen deze elementen het medium waarmee kunstenaars hun visie en creativiteit tot leven kunnen brengen. Door de juiste materialen en verhoudingen te kiezen, kunnen kunstenaars variëren in stijl, techniek en uitdrukken van je emoties, wat de veelzijdigheid en rijkdom van de schilderkunst onderstreept.


Zie verder ook bij Drager.



En nu verder....




vrijdag 1 februari 2019

Drager

Tekenen en schilderen | Drager


In de kunstwereld is de keuze van de "drager" van doorslaggevend belang bij het vervaardigen van schilderijen. De drager is de fysieke ondergrond, waar  de verf op wordt aangebracht. Het kunstwerk wordt op de drager gecreëerd. Deze drager fungeert als het fundament van het schilderij.  De drager heeft daarmee een significante invloed op het uiteindelijke resultaat. Dat geldt zowel qua esthetiek als de duurzaamheid.

Traditioneel werden schilderijen op verschillende soorten dragers gemaakt. Dat was sterk afhankelijk van de beschikbare materialen. En ook de voorkeuren van de kunstenaar speelden een rol. Houten panelen waren een van de vroegste en meest gebruikte dragers in de kunstgeschiedenis. Deze houten panelen, meestal gemaakt van eikenhout, werden gebruikt door vele oude meesters, zoals de Vlaamse primitieven en de Italiaanse renaissanceschilders. Houten panelen boden een stevige en stabiele basis voor het aanbrengen van verf, en ze werden vaak voorbereid met lagen gesso om voor een glad en uniform oppervlak te zorgen.

Naast houten panelen werden schilderijen ook vaak gemaakt op doek dat meestal van linnen of katoen werd gemaakt en op een houten frame werd gespannen. Het gebruik van doek bood kunstenaars meer mobiliteit en de mogelijkheid om grotere werken te maken. Bovendien konden doeken gemakkelijk worden opgerold en getransporteerd. Dat maakte ze populair reizende kunstenaars.

Naarmate de kunst zich ontwikkelde, experimenteerden kunstenaars met nieuwe materialen en technieken. Zo werden in de 20e eeuw bijvoorbeeld aluminiumpanelen en kunststofpanelen geïntroduceerd als alternatieve dragers voor schilderijen. Deze materialen boden nieuwe mogelijkheden voor kunstenaars. Ze zorgden voor nieuwe, innovatieve benaderingen van het vak van kunstschilder.
Ook komen er steeds meer soorten plaatmateriaal te koop zoals spaanplaat en mdf.  Deze materialen zijn al vrij vlak van nature en zijn daarmee gemakkelijk bruikbaar te maken om er op te schilderen.

De keuze van de drager is niet alleen een praktische overweging, maar kan ook een artistieke beslissing zijn die de uiteindelijke uitstraling van het schilderij beïnvloedt. De textuur, stijfheid en absorberende eigenschappen van de drager hebben allemaal invloed op hoe de verf wordt aangebracht. En daarmee op hoe de kleuren uiteindelijk worden weergegeven. Sommige kunstenaars kiezen ervoor om de textuur van de drager te laten doorschemeren in hun werk. Anderen geven de voorkeur aan een glad en uniform oppervlak. 

Naast esthetische overwegingen is de keuze van de drager ook van invloed op de duurzaamheid en stabiliteit van het schilderij op lange termijn. Materialen zoals hout kunnen gevoelig zijn voor kromtrekken. En ze kunnen gaan rotten als ze niet goed worden behandeld., Maar ook doek kan worden aangetast door vocht en schimmel. Moderne materialen zoals aluminium en kunststof bieden vaak verbeterde duurzaamheid en weerstand tegen verval.

Al met al is de drager een essentieel element in het proces van het schilderen. Het is niet alleen het canvas waarop de kunstenaar zijn visie realiseert, maar ook een bepalende factor in de esthetiek, techniek en duurzaamheid van het uiteindelijke kunstwerk. Of het nu een klassiek schilderij op hout is, of een hedendaags werk op aluminium, de keuze van de drager vormt een integraal onderdeel van het het tot stand komen van een kunstwerk van de kunstenaar.

Het begrip “drager” wordt ook gebruikt als term voor een bindmiddel waarin pigmentdeeltjes zweven en dat ervoor zorgt dat deze op een ondergrond kunnen worden aangebracht. Het wordt ook wel de “basis” genoemd. Het begrip wordt ook wel gebruikt om een combinatie van een medium en een bindmiddel aan te geven.



En nu verder....


Flocculatie

Tekenen en schilderen | Flocculatie


Flocculatie is een op granulatie lijkend verschijnsel; een korrelig effect in een aquarel. Flocculatie wordt veroorzaakt doordat bij sommige pigmenten, zoals ultramarijn, de pigmentdeeltjes elkaar aantrekken en vlokken vormen.

Dit kan kan tot fraaie effecten leiden zoals mooie atmosferische effecten aan luchten en landschappen of prachtige structuren aan verse sneeuw, verweerde rotsen of zand.
 


En nu verder....